Vrelo Bune predstavlja jedno od najjačih kraških vrela u Evropi, sa prosječnim protokom vode od 43.000 lit. u sekundi. Ovo se vrelo svojom unutrašnjom galerijom, dubinom i dužinom podzemnih prostorija svrstava među 5 najinteresantnijih u Evropi. Temperatura vode je 10 stepeni. Od samog vrela 250 metara, dotok vode se račva u 2 pravca.

 Rijeka Buna se nakon 7 km svog toka ulijeva u Neretvu, u mjestu zvanom Buna. Sa svojom čistom i hladnom vodom, ona predstavlja prirodno stanište za bogati biljni i životinjski svijet. Među ribama koje u njoj žive najpoznatija je potočna pastrmka.

 Nacionalni spomenik čine tekija, turbe, ostaci musafirhane, ostaci mešdžida, Ali-paše Rizvanbegovića, mlinice na rijeci Buni, kao i prirodno okruženje sa izvorom rijeke Bune, pećinom i stijenama. Prvu zaviju na izvoru rijeke Bune su sagradili derviši, pripadnici bektašijskog reda, oko 1470. godine.

Ova zavija je bila skromnih dimnezija, a krajem 15. vijeka na prostoru stare zavije gradi se novi objekt zidan kamenom i prekriven kamenim pločama. Dograđeni su ahari, ambari, mlin, kovačnica i stupa. U 18. vijeku tekija je postala centar okupljanja halvetija.

Danas je sačuvan samo stambeni objekat tekijske musarfihane i turbe u kojem su 2 groba obilježena drvenim kaburima: grob šejha Ačik-paše (Muhamed Hindija), i grob Sari-Saltuka. Budući da je priroda dio obreda, stijena i voda uz blagajsku tekiju neodvojive su dio sakralne cjeline. Sve do zabrane derviških redova 1952.g. ribolov oko tekije i lov orlova i drugih životinja na stijenama nisu bili dopušteni.

 Nacionalni spomenik je ugrožen nezakonitom izgradnjom novih objekata.

 Preuzeto: Sa njake table što je bila nataknuta tu neđe.